Bezpieczne łyżwy w szkole

Jazda na łyżwach
Jazda na łyżwa sprawia przyjemność, poprawia samopoczucie, wspomaga odchudzanie, formuje
i wzmacnia mięśnie brzucha
, nóg, pleców.

W ciągu godzinnej jazdy na łyżwach w zależności od jej intensywności można spalić od 500 do 800 kalorii.

Dodatkowo poprzez ruch poprawiamy krążenie krwi w organizmie i jeżeli na lodowisku jest dobra wymiana powietrza dotleniamy organizm.

Koncentrując się na jeździe zapominamy o bieżących sprawach, obniżamy w ten sposób poziom stresu, wprawiamy się w stań relaksu.

Opiekunowie, nauczyciele, rodzice wybierający taką formę wypoczynku powinni mieć na uwadze kilka podstawowych zasad, które zwiększą bezpieczeństwo dzieci i młodzieży przebywających na lodowisku.

Jak być bezpiecznym jeżdżąc na łyżwach?

  • wybieraj lodowiska ze sztuczną nawierzchnią, które obsługiwane są przez profesjonalnych pracowników zapewniających bezpieczeństwo na lodowisku,
  • zwróć uwagę na jakość lodu – czy tafla jest systematycznie czyszczona, nie ma niepotrzebnych zgrubień, wyżłobień itp.,
  • bandy oraz wyjście na lodowisko powinny być dobrze zabezpieczone, elementy wystające chronione specjalnymi osłonami, dojście do szatni wyłożone gumowymi matami,

Wyposażenie poprawiające bezpieczeństwo

Bądź wyposażony w odpowiedni ubiór zabezpieczający przed groźnymi wypadkami
  • rękawiczki o dobrej grubości, najlepsze pięciopalczaste zabezpieczające dłoń przed przypadkowym kontaktem z metalowymi elementami łyżew osób poruszających się po lodowisku,
  • spodnie – przewiewne, , lekkie, amortyzujące w razie potrzeby upadek oraz zabezpieczające przed przemoczeniem w kontakcie
    z mokrym lodem,
  • bluza/kurtka – pozwalająca na swobodne, nieskrępowane ruchy,
  • łyżwy – dobrze dopasowane do stopy, ściśle wiązane lub zapinane,
  • skarpety zapewniające odpowiednie odprowadzenie wilgoci, odporne na ścieranie,
  • kask lub czapka ze specjalną usztywnioną wkładką – szczególnie zalecane dla początkujących dzieci, poruszających się po lodzie niewprawnie.

Przed wejściem na taflę lodu rodzic, nauczyciel, opiekun powinien:

  • przeczytać regulamin lodowiska,
  • poinformować dzieci o najważniejszych zapisach dotyczących bezpiecznego zachowania.
Na lodowiskach zarządzanych przez miasto Poznań w celu poprawy bezpieczeństwa nakazano m.in.:
  1. wchodzenia na taflę lodu jedynie w łyżwach,
  2. jazdę w kierunku nakazanym przez pracowników obsługi,
  3. jedzenie i picie poza taflą lodowiska,
  4. poruszaniu się po tafli lodowiska bez toreb, plecaków, kijów hokejowych.

Cały regulamin dostępny jest na stronie Poznań http://chwialka.poznan.pl/lodowisko/regulamin-lodowiska/

 

  • zrób z dziećmi przed wejściem na lodowisko ćwiczenia rozgrzewające kolana, biodra, nadgarstki, barki,
  • dostosuj liczbę opiekunów do panujących warunków, zagrożeń, możliwości psychoruchowych grupy dzieci będącej pod twoją opieką,
  • wybieraj godziny, najmniej uczęszczane – zapewniając odpowiednio dużo miejsca na tafli lodowiska,
Zrób krótkie szkolenie, w którym dzieci dowiedzą się dlaczego na lodowisku niebezpiecznie jest:
  • robienie zdjęć,filmów w czasie jazdy,
  • żucie gumy,
  • ściganie się, podjeżdżanie sobie nawzajem,
  • oraz dlaczego tak ważne na lodowisku jest:
    • szybkie, zmniejszające ryzyko najechania na nas przez pozostałych, wstawanie po upadku,
    • jazda w jednym kierunku po dużym łuku, środek tafli pozostawiony jest raczej dla osób ćwiczących, doskonalących swoje umiejętności,
    • dostosowanie się do komunikatów nakazujących np. co 30 minut zmianę kierunku jazdy.

     

Łoś na drodze

zwierzęta

10 faktów poprawiających bezpieczeństwo przy spotkaniu z łosiem

1. Zwolnij – często się zdarza, że zwierzę klęczy na przednich łapach i liże sól z drogi.

2. Łoś jest ciekawy świata i nie boi się ludzi. Może długi czas stać na drodze i nie ruszać się.

3.Staraj się zatrzymać. Omijanie zwierzęcia bywa ryzykowne. Łosie na krótkim dystansie w popłochu mogą rozwinąć prędkość do 60 km/h.

4. Łoś waży w granicach 300-400 kg. Dorosłe dorodne osobniki nawet do 700 kg. Staraj się uniknąć zderzenia z taką masą.

5. Łoś przebywa głównie na terenach podmokłych, bagiennych. Migruje na duże odległości.

6. W okresie zimowym łosie mogą buszować po sosnowym młodniku.

7. Jesienią młode łosie migrują na odległe tereny.

8. Zbliżasz się do takich terenów – wyostrz swoją uwagę. Zwolnij.

9. Poroże łosia może ważyć do 20 kg.

10.Jeżeli w kolizji zwierzę zostało ranne. Przykryj jego głowę kocem lub innym materiałem. Zwierzę się uspokoi. Powiadom najbliższe nadleśnictwo.

Wstępne, okresowe szkolenia BHP mogą obejmować także zagadnienia związane z bezpieczeństwem dojazdu do pracy. Niedaleko Poznania w tym miesiącu miał miejsce wypadek
z udziałem łosia. Dwie osoby zostały ranne.

Zdjęcie OSP Puszczykowo. Skutki kolizji z łosiem.

lososppuszczykowo_got1

10 elementów istotnych w pracy głosem, by nie stać się kaleką

ochrona głosu

1.Dobry mikroklimat w pomieszczeniach:

o wilgotność w granicach 60-70%,

o unikanie przeciągów,

o temperatura – 18 – 21 C,

o wietrzenie pomieszczeń/klas – w szkole np. po każdej lekcji,

o unikanie pogłosu, tworzenie dobrych warunków akustycznych pomieszczeń,

o ograniczenie zapylenia wywołanego przez pył kredy,

o regularne usuwanie kurzu z parapetów, podłóg itp.,

o utrzymywanie w pomieszczeniu hałasu nie przekraczającego poziomu 65 dB.

2. Częste nawilżanie strun głosowych – picie niegazowanej wody o temperaturze pokojowej.

 Nauczyciel powinien mieć możliwość picia wody w trakcie lekcji

3. Unikanie podrażnianie strun głosowych substancjami szkodliwymi takimi jak:

 o alkohol,

  o teina,

  o kofeina,

  o zbyt zimne i gorące posiłki.

4. Mówienie w odpowiedniej głośności

o zbyt ciche i głośne mówienie przeciąża krtań,

o zakazany jest krzyk.

5. Stosowanie krótkich przerw – odpoczynek głosowy

o projektowanie zajęć, lekcji w tak sposób by następowały przerwy w mówieniu prowadzącego.

6. Dbanie o dobrą postawę ciała w czasie mówienia

o lekki rozkrok na szerokość ramion,

o ciężar równomiernie rozłożony,

o głowa lekko podniesiona,

o ręce ułożone swobodnie wzdłuż tułowia, co umożliwia głęboki, swobodny oddech,

o nie jest wskazane splatanie rąk na wysokości przepony.

7. Regularne badania przez lekarza foniatrę

o predyspozycji do pracy z głosem,

o sposobu oddychania,

o dykcji,

8. Leczenie pojawiających się infekcji. W trakcie jej trwania oszczędzanie strun głosowych.

9. Ćwiczenia

o emisji głosu,

o odpowiedniego oddechu,

o sposobów relaksacji,

o rozluźniające pas barkowy,

o obniżające poziom stresu.

10. Dbanie o zdrowie psychiczne i fizyczne

o zróżnicowane posiłki uwzględniające zalecenia zdrowego żywienia,

o uprawianie sportów, rekreacja na wolnym powietrzu,

o większa dawka ruchu.